Door: Floris Jan Bovelander » Meer columns van Floris Jan Bovelander
Gepubliceerd: dinsdag 24 augustus 2010 22:24
Update: dinsdag 24 augustus 2010 22:23
Een paar jaar had Inge de Bruijn het op het droge geprobeerd. Ze zette zich voor alles en iedereen in, prees producten aan en zag zichzelf terug op covers en loeigrote billboards. Maar echt zaligmakend was dat allemaal niet. En dat besefte ze maar al te goed toen ze een paar weken geleden zomaar in het water sprong. Als een vis. Niet die jurkjes, strakke pakjes en weinig onthullende hempjes, maar haar badpak was haar tweede huid.
Ze perste zich in haar Speedo en genoot van de druk die dit pak op haar spieren gaf. Nooit geweten dat ze dat zo had gemist. Ze gleed als vanouds door het water en vlinderde naar tijden waarop veel getrainde zwemmers zich stuk zouden bijten. Nog een baantje, nog een baantje, schreeuwde haar lichaam. Haar lijf stond strak van endorfine. Ze kon haar genoegen dan ook niet onderdrukken. Dit was heerlijk. En al snel liet ze optekenen dat een rentree niet uitgesloten was.
Ook Theo Bos flirtte deze week heftig met zijn ex. Al was de insteek daar iets anders. Theo koos twee jaar geleden voor de weg. Hij was die baan echt meer dan zat. Hij had het gehad met steeds maar dat kleine rondje, steeds maar weer een paar keer trappen en dan die verdomde bocht naar links. Theo wilde ook wel eens naar rechts, de wijde wereld in, en zonder trappen met 80 over het asfalt naar beneden knallen. Hij wilde ook wel eens schouder aan schouder sprinten door de straten van Parijs.
Het was een gevoel dat al langer speelde, maar hij nam zijn besluit pas na de Spelen. Te laat was dat misschien wel achteraf. Want het gevoel had net genoeg geknaagd om zijn olympische droom tot een nachtmerrie te maken. Theo heeft geen kolossale dijen zoals de meeste collega’s, hij moet trappen op gevoel, souplesse zoals alleen de familie Bos dat kan. Je ziet niet dat het hard gaat, dat het pijn doet.
Zijn gevoel was net te iets ver weg, zijn hoofd al afgedwaald. Het goud werd een ander omgehangen en dat deed pijn. En ik weet bijna zeker dat dat tijdens al die nieuwe kilometers op de weg nog bijna dagelijks aan hem knaagt.
En zo reed Theo Bos deze week maar weer eens paar rondjes op de baan. En hoe verrassend, hij was op slag weer hopeloos verliefd. Het was heerlijk en het voelde als in zijn jonge jaren. Dus ook hij kon zijn glimlach niet onderdrukken en lonken met een olympische rentree.
Twee oude liefdes zijn herboren. De één uit heimwee, de ander met de pijn van een gemiste kans.
We zullen in Londen zien wat de beste basis is voor liefde met je ex. Ik weet het wel. Kom op Theo, zet ‘m op! Floris Jan Bovelander is voormalig ?hockey-international.