Door: Iwan Tol 
Gepubliceerd: donderdag 5 januari 2012 22:56
Update: vrijdag 6 januari 2012 07:43
Niet elke club heeft de middelen om in de winterstop naar de zon te gaan. Fortuna Sittard bivakkeert dezer dagen noodgedwongen in Zeeland, in ‘Koudekerke-sur-Mer’.
‘Je bent toch effe weg hè, daar gaat het om’, zegt Fernando Ricksen. Nog niet eens zo heel lang geleden vloog hij als speler van Zenit Sint-Petersburg per privéjet naar Dubai of Marbella om daar te overwinteren. Nu zit hij met Fortuna Sittard in Strandhotel Westduin in Koudekerke. De ploeg is er met drie busjes van de jeugdopleiding naartoe gereden. Ze hebben het Zeeuwse plaatsje omgedoopt tot ‘Koudekerke-sur-Mer’.
| Foto: Mechteld Jansen
Ricksen is geen moeilijke jongen. Moeiteloos weet hij de voordelen van een verblijf in eigen land op te noemen. ‘Eigen eten, eigen taal. Alles is vertrouwd.’
Voor andere ploegen zijn die argumenten juist reden om er tussenuit te gaan, weg van het gewone, het alledaagse. En vooral: weg van de kou en regen in Nederland. Nog een geluk dat Fortuna voor Zeeland heeft gekozen (‘de provincie met de meeste zonuren’ stelt teammanager Sjra Philippen opgewekt vast) en niet voor het noorden van Nederland, waar de dijken op doorbreken staan. In Zeeland is het vooral de wind die overlast veroorzaakt.
Vorig jaar zat Fortuna Sittard aan de Turkse kust, in Belek. ‘Als ik het voor het zeggen zou hebben, zaten we daar nu weer’, zegt Philippen langs de kant van het veld, terwijl hij zijn handschoenen aantrekt. ‘Maar we moeten ook een beetje op de centjes letten. We hebben dit seizoen voor het eerst sinds jaren de salarissen op tijd kunnen betalen.’
In 2003 bleef Fortuna dankzij een oudejaarslot van een half miljoen euro voortbestaan. Drie jaar terug trok de KNVB de licentie in, maar mocht Fortuna dankzij procedurefouten alsnog betaald voetbal blijven spelen. Vorig seizoen wendden de Limburgers degradatie naar de amateurs pas op de laatste speeldag af. ‘We worstelen, maar komen altijd boven’, had technisch directeur Fred van Barneveld een paar dagen eerder al aan de telefoon opgemerkt. ‘Daarom leek Zeeland ons wel een goede keuze voor het trainingskamp.’
Geen alcohol
Op het kunstgrasveld van Zeelandia in Middelburg, te midden van nieuwbouwhuizen, weet trainer Tiny Ruys zich ondanks de stevige wind verstaanbaar te maken. Hij vertelt zijn spelers de regels voor het driedaagse kamp. ‘Geen alcohol, maar dat lijkt me vanzelfsprekend. Denk aan andere hotelgasten. Geen telefoons tijdens het eten. En op tijd zijn natuurlijk.’
Er volgt meteen gejoel. Middenvelder Roy Goossens is eerder die dag te laat komen opdagen voor het vertrek naar het trainingsveld. Hij stond naar eigen zeggen aan de andere kant van het hotel te wachten. Onder Wim Dusseldorp had hij een rijsttafel voor zijn ploeggenoten moeten bekostigen. Gelukkig voor Goossens vertrok de trainer vorige week naar VVV.
Diens opvolger Ruys is op zijn tweede werkdag een stuk coulanter voor de spelers. ‘Ik ben geen boeman. Ik kom niet aan jullie geld. De eerste keer krijg je een waarschuwing, de tweede en derde keer moet je op vlaai trakteren. Pas de vierde keer heb je een serieus probleem.’
Als enige Fortunees heeft Ruys in Zeeland geen eenpersoonskamer tot zijn beschikking. Dat blijkt op eigen verzoek te zijn. Hij wil met zijn assistent op de kamer zodat ze zo snel mogelijk een team vormen.
Ruys beweert dat het een ‘bewuste keuze’ is geweest om in Nederland te blijven. Hij voegt een nieuw argument toe aan het repertoire redenen om eigen land boven de zon te verkiezen. ‘Andere clubs moeten straks een omslag maken van warm naar koud, wij niet.’
Voor de volgende dag is windkracht 9 aangekondigd. Langs de kant van het veld zoekt Sjra Philippen beschutting in een dug-out. Behalve teammanager is hij ook lid van de raad van commissarissen van Fortuna. ‘Zie je Ten Have al foto’s maken voor de website?’, lacht materiaalverzorger Jos Schoutrop. Bij elkaar opgeteld zitten hij en Philippen al meer dan honderd jaar bij de club.
Terwijl Tiny Ruys op het veld uitlegt hoe Fortuna het beste pressing kan spelen, halen de twee herinneringen op aan trainingskampen met Bert Jacobs, de trainer die ooit verkleed als Adolf Hitler de ontbijtzaal van een Pools hotel binnenstapte en in Spanje met een brandslang de kamers onder water zette. ‘Als ik een boek zou schrijven, och jongen, dan zou dat een bestseller worden’, voorspelt Philippen.
Na bijna twee uur training kijken zit Philippen bijna versteend in de dug-out. Gelukkig heeft hij, op eigen kosten, de duinsuite voor zichzelf gereserveerd. Het is de enige hotelkamer met een jacuzzi. ‘Toen ik vanmiddag de balkondeuren opensloeg, dacht ik: best een mooie plek om een keer op vakantie te gaan, dat Koudekerke’, zegt Philippen.
Het gezelschap in de dug-out kijkt hem verbaasd aan. ‘Nou ja, in de zomer dan hè.’