Door: Marcel Hulspas » Meer columns/blogs van Marcel Hulspas
Gepubliceerd: vrijdag 18 januari 2008 00:03
Update: vrijdag 18 januari 2008 00:16
Als vader van twee dochters, van tien en twaalf jaar oud, durf ik er best voor uit te komen dat ik thuis zelden het laatste woord heb. Het wordt me gewoon niet gegund. Maar daar zal verandering in komen. Dankzij How2talktoKids, de Nederlandse vertaling van de Amerikaanse bestseller How to talk so kids will listen, van de Amerikaanse supermoeders Adele Faber en Elaine Mazlish.
Alles draait om ‘respectvol communiceren’, om de manier waarop je je wensen kenbaar maakt. De Volkskrantgaf een helder voorbeeld: als een kind op tafel staat te springen, roep je niet ‘Kom eraf!’ maar zeg je: ‘He, er staat een jongen op tafel! Ik begrijp dat het leuk is om op tafel te dansen, maar een tafel is om aan te zitten. Kom je er zelf van af, of zal ik je helpen?’
How2talk2kids is bij uitstek geschikt voor ouders die zich wanhopig afvragen waarom ze zo vaak kwaad worden op hun kroost, en bang zijn dat het aan hen ligt. Dat klopt, zeggen Faber en Mazlish. Ouders dienen supermensen te zijn, meester over hun emoties. Altijd respectvol. Een bron van verbazing voor ieder kind dat weer eens lekker de grenzen opzoekt.
De Volkskrant vroeg psychologe Rita Kohnstamm wat zij van het boek vond. Rita was ‘enthousiast’, zo bleek. ‘Ik vind het winst dat ouders wordt geleerd hun kind niet als tegenstanders te zien. In veel gezinnen is kribbigheid de toon. Uit een verlangen het leuk en gezellig te houden, laten ouders eerst veel toe, en dan volgt de uitbarsting.’ Wijze woorden van onze nationale oppasoma. En zo lieftallig verpakt. Eerst prijst ze het boek, om vervolgens achteloos de achilleshiel van de methode aan te wijzen: ouders moeten niet kunstmatig redelijk proberen te blijven. Ze moeten regels stellen.
Ik las het tafelvoorbeeld voor aan mijn twee jeugdige delinquenten en keek ze vol verwachting aan. Wat dachten ze? Zou het werken? ‘Het hangt ervan af’, zei de jongste, ‘hoe je dat ‘of zal ik je helpen?’ uitspreekt.’
Ik oefende een paar keer. Uiteindelijk had ik de juiste dreigende toon te pakken. Ze wensten me succes.