Door: Marcel Hulspas » Meer columns van Marcel Hulspas 
Gepubliceerd: woensdag 25 maart 2009 23:49
Update: woensdag 25 maart 2009 23:47
Het was een treurig gezicht, de afgelopen dagen, al die verslaggevers die in de stromende regen voor de poort van het Catshuis stonden. Wachtend op het regeringsakkoord dat de crisis moet bezweren. Een akkoord dat nog geen akkoord is, en met een zuinige zes miljard aan investeringen. En we weten inmiddels hoe Den Haag zoiets aanpakt: je verhangt een paar etiketjes in de begroting, en ziet: die investering is in één klap gevonden en uitgevoerd.
Twee weken broeden op een slap akkoordje. Je zou bijna vergeten dat politici ook bliksemsnel besluiten kunnen nemen. Namelijk wanneer ze met niet-politici te maken hebben. Onlangs werd onthuld dat baggerslib gedumpt in waterplassen een fikse vervuiling veroorzaakt in de wijde omgeving. Daar is drie jaar geleden al voor gewaarschuwd, door de Technische Commissie Bodembescherming. De verzamelde wetenschappers vertelden de toenmalige staatssecretaris Pieter van Geel dat zoiets gemakkelijk fout kon gaan. Maar Pieter had geen tijd voor wetenschappers. Hij liet het slib in die plassen lopen en minister Cramer mag de rotzooi opruimen. Niet alleen bewindslieden, ook Kamerleden hebben geen boodschap aan wetenschappers. Onderzoekers van het Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee (NIOZ) hadden, samen met LNV-minister Verburg, een plan uitgewerkt ter bescherming van de paling, die in Europa al bijna compleet verdwenen is. Een vangstverbod gedurende een maand. Volstrekt onvoldoende, maar wellicht een begin, dachten de visserijdeskundigen. Wat zou moeten gebeuren is een jarenlang vangstverbod totdat de palingstand hersteld is. Maar toen hun voorstel in de Tweede Kamer kwam, bleek dat een ruime meerderheid (PvdA, CDA, VVD, SGP en de SP) meer medelijden heeft met een handjevol werkloze palingvissers dan met de uitstervende paling. En aan deskundigheid heeft men al helemaal geen boodschap. Een enkele maand lang geen paling vissen was voor de Kamer onaanvaardbaar. Dat eerste, heel bescheiden, begin ter bescherming van de paling werd van tafel geveegd.
Sommigen zeggen dat de crisis ‘groene’ kansen schept. Ze weten nu wel beter. Iedere arbeidsplaats is heilig, zelfs in sectoren die schadelijk zijn en de facto alleen maar geld kosten. Wanneer nationale overheden hun visserij niet langer met miljarden zouden subsidiëren, zou deze ecomisdaad in één klap van de aardbodem verdwijnen. Gelukkig verschijnt er steeds meer ecologisch verantwoorde vis in de supermarkten. Dankzij een helder besluit van het Centraal Bureau Levensmiddelen: alle vis in de supers moet over twee jaar het juiste keurmerk hebben. Dat is slecht nieuws voor veel vissers. Nu maar hopen dat Den Haag niks in de gaten heeft. * marcel.hulspas@depers.nl.