Door: Marcel Hulspas
Gepubliceerd: donderdag 4 februari 2010 01:17
Update: donderdag 4 februari 2010 01:45
De internationale drugshandel is niet met wapens te bestrijden. De enige effectieve aanpak, legalisering, is ondenkbaar De war on drugsis kostbaar en levert vooral veel gevangenen op. Toch zal er niet snel iets veranderen.
Het bloedbad afgelopen weekend in de Mexicaanse stad Ciudad Juarez, waarbij veertien doden vielen, vrijwel allemaal jongeren, had volgens de officier van justitie ‘mogelijk met drugkartels te maken’. Een van de aanwezige jongeren had recent opgetreden in een rechtszaal, als getuige van een schietpartij. Waarschijnlijk was hij het doelwit. Waarschijnlijk. De daders drongen het huis binnen en schoten op alles wat bewoog.
Niet alleen Jiudad Juarez, niet alleen het Openbaar Ministerie in de deelstaat Chuhuahua, het hele noorden van Mexico is in de greep van de kartels. De regering heeft de oorlog verklaard aan de drugshandel, met als gevolg dat, na de politie, nu ook het leger ernstig gecorrumpeerd is geraakt. Na enige spectaculaire invallen voor het oog van de televisiecamera’s, kunnen de bendes de laatste tijd weer ongestoord hun gang gaan. Zoals de inwoners van Jiudad Juarez maar al te goed weten.
Historisch lage prijs
De ‘war on drugs’, afgekondigd in 1970 door president Nixon, heeft onnoemelijke schade veroorzaakt. Maar niet aan de cocateelt in Zuid-Amerika en ook niet aan de illegale handel. Die is de afgelopen decennia alleen maar gegroeid. De prijs voor coke is historisch laag, en de kwaliteit is uitstekend. De verliezers leven in de zwarte getto’s van de grote Amerikaanse steden, waar gebruikers en kleine dealers en masse worden opgepakt. Gevolg: een explosie van het aantal zwarte gedetineerden en overvolle gevangenissen. De VS kennen nu verreweg het hoogste aantal gevangenen per tienduizend inwoners ter wereld. De kosten verbonden aan ruim dertig jaar war on drugs lopen in de duizend miljard dollar. In die tijd zijn vijftig miljoen mensen in de cel gegooid. Zonder enig resultaat. Voor iedere opgepakte dealer staan er immers drie andere arme sloebers klaar om zijn werk over te nemen. Maar er lijkt geen weg terug. Tienduizenden verdien inmiddels hun brood aan deze ‘oorlog’. Een wetsvoorstel in Californië om druggebruikers voortaan te helpen in plaats van op te sluiten, werd onlangs verworpen na een felle mediacampagne, betaald door… de vakbond van cipiers.
En daarmee zijn we bij die andere verliezers. Documentairemaker Tom Feiling, sprak voor zijn boek The Candy Machine met cocatelers, met handelaren, dealers en gebruikers, en beschrijft hoe vraag en aanbod elkaar altijd weer weten te vinden, doordat de cocaïnestroom wereldwijd de politiek zwakste plekken opzoekt, dan wel schept. Hij bezocht Colombia, waar het grootste deel van de productie van cocaïne momenteel plaatsvindt. Een land in de greep van corruptie, gevoed door paramilitaire groeperingen en guerrillastrijders die allemaal profiteren van de handel in cocaïne. De politiek, van laag tot hoog, pikt een graantje mee, en om te voorkomen dat de Amerikaanse regering haar geduld verliest, jaagt de regering op de guerrillabeweging FARC en staat men toe dat Amerikanen cocaveldjes besproeien met gif. Een nutteloze maatregel die de boeren doodziek maakt en het oerwoud aantast, aldus Feiling. Van Colombia gaat de cocaïne (en Feiling) dan naar Mexico, waar in het noorden van het land, dankzij de cocaïne, inmiddels dezelfde gewelddadige anarchie is ontstaan. Politie, leger en lokaal bestuur zijn daar inmiddels in de greep van de drugsbendes.
Boeren opjagen helpt niet. Arme gebruikers oppakken ook niet (trouwens, het overgrote merendeel van de cokegebruikers is blank, welgesteld, en uitstekend in staat zijn druggebruik te reguleren). Maar ook al gaan er steeds meer stemmen op ten gunste van legalisering, die optie is uit den boze. De meerderheid der Amerikanen is er heilig van overtuigd dat legalisering zal leiden tot miljoenen nieuwe druggebruikers, en een ongekende uitbarsting van criminaliteit. Pleiten voor legalisering is politieke zelfmoord.
Aan het slot van zijn indrukwekkende boek roept Feiling de voorstanders van legalisering op om, na de verkiezing van Obama, de aanval te openen op de voorstanders van de voortzetting van de war on drugs, die ‘met hun paranoia, gebrek aan interesse en algeheel gebrek aan aandacht voor de gevolgen van hun daden meer weg hebben van crack addicts dan van ambtenaren verantwoordelijk voor de volksgezondheid’. De lezer kan hem alleen maar gelijk geven. Maar de kans daarop blijft hopeloos klein.
Foto: Teun Voeten/Hollandse Hoogte